من خودم این گوشه د ر آیینه ی تنهاییم شکستم

                 قضاوت با وجدان گلدان

                  از او بپرسید

                   از او

                   چشمانم چقدر رزش را آب داد

                   نه نزن

                 من که زده ی  زمخت ترین زخم های چشمان زنبوری ات شدم

                  برو غریبه

                   غربت دلم غرورت را غم انگیز می کند

                    نشکن نزن فقط برو