این کوچه های پر از مردم

         پر از پوچی پر از گندم

          این کوچه های پر از دست

          پر از گریه پر از شکست

          این صندلی آهنی این بابونه ی بی بو

          این شهر پر از هیاهوی قدم های بی سو 

          این فریاد خفه شده این سرمای پر از غربت

          این خانه های ظلمانی اندوده ی ظلمت

          من سر آغاز پایانی بدون برگشتم من تاریکم

          من عاشقی ساده اما نویسنده ی دردهای خاموشم

          من تجزیه می شوم هر دقیقه من پر از آجر جدایی ام

          من نیازی به ترحم سنگ های زر اندود ندارم من خاکی ام