واژه های مسخ شده

      دیگر بازوهای زنجیریت در آمیختگی سرود باهمی زنگار گرفته

             و در میانه ی رویای آزاد و باز سرنوشت گم شده...

   اما من و او و تو امید را زمزمه های پریشان ساز میکنیم

          که شط خار دار غروب را در طلوعی شور انگیز سدی بسازیم

               و قرن های بازمانده ی عشق را دریابیم...

  گاهی ساقه

      گاهی هم البته ریشه

        از ترس صاعقه های بیداد زرد می شوند

                         همچو برگ

         اما این ابتدای آتش شدن است

         آتشی به این شوره زار کهنه

    که در وجود دریای سرد لحظه ها خاکستری نیمسوز می نماید...

   چه بر سر چشم آشنابین ما آمده ؟

         خورشید را نمی خواند

        که از نور شب شکنش  دیو پتیاره در عذاب می لولد...

      از خاک هم که تنها

        پوسیدگی لطیف ترین پوستهای عاشق را به خاطره دادیم

             از امروز خاک را رستنگاه شقایق های وحشی بیابیم

                    همانان که بی اعتنا به بدعتهای زمینشان

 سیرت سبز و صورت سرخ را به رخ نشانه های خواب آلودگی می کوبند

   اینجا همینجا تمامی پاسوخته ها

          و دست بریده ها

             به آسمان می رسند و قلب نسیم را در آغوش می گیرند

    وتمامی واژه ها رنگ سبز عشق را

          در همبستگی سکوت سایه ها فریاد می شوند

                   اینجا دو در دو چهار نمی شود شاید...         

به خرد قسم

         به آزادی

           همان رویای زیبا ولی دور از نگاه ما

               صبح همانقدر بارور است که شامگاه

    تقدیر با نشانه های دوستی آن نمی کند

                         که در نشان کار ما نبود

             زندگی زاده ی ماست و ما زاده ی آن                                               

با قصه های ترس خورده از وحشت فردا

          شرر به قلبمان بیا از امروز نیفکنیم بیا

 ونام آبی عشق را بر چهره ی زرد روزگار هک کنیم

          و مشق دیروز را به بهانه خطا خط نزنیم

                ما همه پیامبران دوستی در سرزمین خاکیم

       بیا با هم نفس بکشیم با هم

               که  مشتی از اینگونه گرم دستهای جدایی را بس است

قدر انگشتانت را بدان از هر بندش عشق می بارد عشق