مردی نشست بر روی ویلچر تنهایی اش

  و با سکوتی مبهم

دستی بر دوش قار قار شهر گذاشت و آن را نشاند

آشنا و لبریز از تنهایی

با پتک  پوچی ای مضحک

سکوت ساده ی ذهنم را پیاپی در آغوش می فشارد

رهایم کن رهایم کن

عقده ی کشدار حقیقت

من هم آدمم

 آدمی که می تواند به خود دروغ بگوید

و شاخه ای میان تهمت سبزش

وجودش را تعظیمی ساخته

       ریشه را

همه و همه بارورشده از  نقاهت جنونی باد آور

باد آورده را باد می برد

با تنپوشی از زخم

برهنه ام

نگاه آینه نفرینم می کند

آغاز می شود خاکستری خواب درهم

نشانه ای از شعور سبز نیست

مترسکی یا آدمی

که می کوباند خودش را به پنجره

با وقفه های موزون ولی خشک

تابستان از جاده ی کشدار خرداد بالا آمد

و گرمایش خفقان پژمرده ی زمین را بیدار کرد

من مترسک شدم گرگهای آسمان را

قناری چون کلاغ از من گریخت

و من از من چون زمین از آسمان