من هنوز  موجودم؟

               من که قطره قطره واژه هایم

                 خطوط درهم و نامنظم قلب شکسته ام اند

                         که تنها برای تو می بارند

         ای  دل بریده  از زبان بریده ام

              گوش کن تویی که می توانی بشنوی

                    پرده دار گوشم  شیفته گشته است زمزمه ات را

                         آشفته جز صدای تو هوای دیگری را رخصت نمی دهد

         ای چشم دزدیده از چشم دزدیده شده ام

               ببین تویی که می توانی ببینی

                  کاسگان عسلی چشمانم قرار بسته اند

                     با زمردهای سبز دیدگانت 

                       فقط  در پیمانه ی منظر آنها سیل آسا روانند

                            به خادمان دو گونه ات بفرما

                                  ستده اند چرا  نداده اند؟

       بیچاره دستانم هنوز هم می لرزند

             از سرماست

                    نوازش گرم مادرانه می خواهند

                           کو؟ کجاست ؟مرهم این دو یتیم

                                   آری  دست توست که به دست نمی آید

      گام هایت را ستمگرانه

           چه استوارو سریع به آسفالت سرد جدایی کوباندی!

                  پاهایم از سقوط در آن حادثه تا فرداها

                     بی اختیار گاه پیش می روند و گاه پس می کشند

                  دستها و پاهایم و چشمان و گوش هایم

                           از مغز چه کسی فرمان می برند؟

                                                      من هنوز موجودم؟

                من خودم این گوشه د ر آیینه ی تنهاییم شکستم

                 قضاوت با وجدان گلدان

                  از او بپرسید

                   از او

                   چشمانم چقدر رزش را آب داد

                   نه نزن

                 من که زده ی  زمخت ترین زخم های چشمان زنبوری ات شدم

                  برو غریبه

                   غربت دلم غرورت را غم انگیز می کند

                    نشکن نزن فقط برو