بیزارم از  این غریبکده

                   و تو

             خاطره ات را به صلیب تنهایی کشیدم

                                  شعار هر چه بود

                                            با برکه اش خشکید

 و نرد می بازیم

            با این زمان مفتون

                       و امروز هم چون دیروز

                                   شکست می بافیم به قلب قاب خاطره

 این گمشده

          این گمشده

               دیگر دل به سراب هیچ غزلی نمی دهد

                                  پوچ یا پوچ

                                      به کدام جاده می روی؟

        زیر پاهای زمخت نامردی اش

                                          دست و پا زدن نداشت

                                                 آسان یا که سخت البته سخت

                                                                     می روم

                                                                         چونان کوه می روم

               هر شب تمرین منه:

                           (بی بهونه خورد می شی  دل دیوونه)

   تاتی تاتی  دارم میرم

           به مرگ قناری دیگه بر نمی گردم

                                 هنوز یک جمله

                                        نه           پایان     

                                                 همین واژه بسته

        شرط امشب

                    رگ دست راست

                               باور کن بر می گرده

                                            این دیگه چی میگه؟

                                                        (بی بهونه خورد می شی دل دیوونه)