می شود باران بود

          می شود به وسعت عربده ی سرد سکوت

                                       آنقدر زجه زد و زار گریست

                                              که گرامی گونه ی نرم این تکه بلور

                                                                     شود آشفته و کور

    دل غمگین و بی باکم

               در این آوردگاه خار و خاشاک

                             سرابی می بیند این غار اسفناکم

            شاخه ی درخت سردم به خود لرزید

                       گویی باد می آمد

                                 صدای فریاد می آمد

 یادت نیست

            وای بر من

                   کوچه ی گرم نگاهم را

                           قصر سازی در کنار گیسوانت را

            من پر از اندیشه های بی صدا

                              پر از تلخی جو آشنا

                                       من پر از قافیه ها

                                                  سرشار سرمای سوزان لحظه ها