تر می شوی
ترتر از باران
من را در گوشه ای از خاطره ات تابوتی هست اکنون
اکنون که تر می شوی
و با گیسوان آبدارت که دور است از نگاه قهوه ای ام
شور به پا می کنی اکنون
باران که نشدی با من
با منی که با خیال ترت ترتر می شوم
ترتر از باران
20:1 | مصطفی ملک |
از خیابان گناه تا دلم ...
آه چه می دانی از من؟
جای پای حسرت یک کوچه خلوت
به دلم مانده به دل
گوشه ای راز بگویم
گوشه ای درد بچینیم از دلم
دل دل دل...
در شهر پلی هست
با انحنای پیرمردی چون من
لکه های قدم های عابرانی چون من
به مسخرگی یک دلقک چون من
ثانیه می گذرد
من و من اما تنها انگشت بر دهان ایمان
خاموشی اش را به تصویر می کشیم
و این شروع وسوسه آمیز یک جاده است
که به گناه می رسد گناه...
11:20 | مصطفی ملک |
شهریور هم آمد
بدون گرمای تو
شاید که راست باشد
پادشاه فصل ها پاییز
پادشاه فصل ها پاییز...
15:25 | مصطفی ملک |
واژه های مسخ شده
دیگر بازوهای زنجیریت در آمیختگی سرود باهمی زنگار گرفته
و در میانه ی رویای آزاد و باز سرنوشت گم شده...
اما من و او و تو امید را زمزمه های پریشان ساز میکنیم
که شط خار دار غروب را در طلوعی شور انگیز سدی بسازیم
و قرن های بازمانده ی عشق را دریابیم...
گاهی ساقه
گاهی هم البته ریشه
از ترس صاعقه های بیداد زرد می شوند
همچو برگ
اما این ابتدای آتش شدن است
آتشی به این شوره زار کهنه
که در وجود دریای سرد لحظه ها خاکستری نیمسوز می نماید...
چه بر سر چشم آشنابین ما آمده ؟
خورشید را نمی خواند
که از نور شب شکنش دیو پتیاره در عذاب می لولد...
از خاک هم که تنها
پوسیدگی لطیف ترین پوستهای عاشق را به خاطره دادیم
از امروز خاک را رستنگاه شقایق های وحشی بیابیم
همانان که بی اعتنا به بدعتهای زمینشان
سیرت سبز و صورت سرخ را به رخ نشانه های خواب آلودگی می کوبند
اینجا همینجا تمامی پاسوخته ها
و دست بریده ها
به آسمان می رسند و قلب نسیم را در آغوش می گیرند
وتمامی واژه ها رنگ سبز عشق را
در همبستگی سکوت سایه ها فریاد می شوند
اینجا دو در دو چهار نمی شود شاید...
22:6 | مصطفی ملک |
به خرد قسم
به آزادی
همان رویای زیبا ولی دور از نگاه ما
صبح همانقدر بارور است که شامگاه
تقدیر با نشانه های دوستی آن نمی کند
که در نشان کار ما نبود
زندگی زاده ی ماست و ما زاده ی آن
با قصه های ترس خورده از وحشت فردا
شرر به قلبمان بیا از امروز نیفکنیم بیا
ونام آبی عشق را بر چهره ی زرد روزگار هک کنیم
و مشق دیروز را به بهانه خطا خط نزنیم
ما همه پیامبران دوستی در سرزمین خاکیم
بیا با هم نفس بکشیم با هم
که مشتی از اینگونه گرم دستهای جدایی را بس است
قدر انگشتانت را بدان از هر بندش عشق می بارد عشق
18:17 | مصطفی ملک |
این نگاه ما بود که خیره شد به هم
همه مبهوت حادثه ای مضحک
سرانجام را نمی دانم
فقط می دانم همه جا بوی خاموشی می وزد
و شیطان در جمع کوران وکران میرقصد
کسی مرا از امروز نمی شناسد
برادر منم
همان که آزادی را به گردنکشی یزیدان سر خم نمیکند
من آب نمی خواهم شعور سبز می خواهم
دستان سبزت را بریده اند
چشم به راه کدام عابر
دستانم را در هوس پر از ترس دراز کنم
برادر منم همان که...
20:3 | مصطفی ملک |
مردی نشست بر روی ویلچر تنهایی اش
و با سکوتی مبهم
دستی بر دوش قار قار شهر گذاشت و آن را نشاند
16:29 | مصطفی ملک |
آشنا و لبریز از تنهایی
با پتک پوچی ای مضحک
سکوت ساده ی ذهنم را پیاپی در آغوش می فشارد
رهایم کن رهایم کن
عقده ی کشدار حقیقت
من هم آدمم
آدمی که می تواند به خود دروغ بگوید
16:20 | مصطفی ملک |
و شاخه ای میان تهمت سبزش
وجودش را تعظیمی ساخته
ریشه را
همه و همه بارورشده از نقاهت جنونی باد آور
باد آورده را باد می برد
16:13 | مصطفی ملک |
آغاز می شود خاکستری خواب درهم
نشانه ای از شعور سبز نیست
مترسکی یا آدمی
که می کوباند خودش را به پنجره
با وقفه های موزون ولی خشک
تابستان از جاده ی کشدار خرداد بالا آمد
و گرمایش خفقان پژمرده ی زمین را بیدار کرد
من مترسک شدم گرگهای آسمان را
قناری چون کلاغ از من گریخت
و من از من چون زمین از آسمان
16:3 | مصطفی ملک |
من هنوز موجودم؟
من که قطره قطره واژه هایم
خطوط درهم و نامنظم قلب شکسته ام اند
که تنها برای تو می بارند
ای دل بریده از زبان بریده ام
گوش کن تویی که می توانی بشنوی
پرده دار گوشم شیفته گشته است زمزمه ات را
آشفته جز صدای تو هوای دیگری را رخصت نمی دهد
ای چشم دزدیده از چشم دزدیده شده ام
ببین تویی که می توانی ببینی
کاسگان عسلی چشمانم قرار بسته اند
با زمردهای سبز دیدگانت
فقط در پیمانه ی منظر آنها سیل آسا روانند
به خادمان دو گونه ات بفرما
ستده اند چرا نداده اند؟
بیچاره دستانم هنوز هم می لرزند
از سرماست
نوازش گرم مادرانه می خواهند
کو؟ کجاست ؟مرهم این دو یتیم
آری دست توست که به دست نمی آید
گام هایت را ستمگرانه
چه استوارو سریع به آسفالت سرد جدایی کوباندی!
پاهایم از سقوط در آن حادثه تا فرداها
بی اختیار گاه پیش می روند و گاه پس می کشند
دستها و پاهایم و چشمان و گوش هایم
از مغز چه کسی فرمان می برند؟
من هنوز موجودم؟
21:27 | مصطفی ملک |
من خودم این گوشه د ر آیینه ی تنهاییم شکستم
قضاوت با وجدان گلدان
از او بپرسید
از او
چشمانم چقدر رزش را آب داد
نه نزن
من که زده ی زمخت ترین زخم های چشمان زنبوری ات شدم
برو غریبه
غربت دلم غرورت را غم انگیز می کند
نشکن نزن فقط برو
12:19 | مصطفی ملک |
چرت سنگ سکون غبار گرفته
در نگاه عاشق پرالتهاب من شکست
غرق می گشتم
خیره خیره خیره
دست من در زیر خاک روزگارم
باد در سر داشت
باد می کاوید
باد باد باد...
بی هلهله
بی بهانه
بی هم آوازی که در این چوبکاری صبری فرماید
حنجره ام پنجره شد
سیر سیر
اندیشه ی کوتاه و نم گرفته ام
تهی تهی
خالی تر از بادکنک کودک غربتی ام
کپک می زند شک نکن
آه خمیازه ی باطل روشنگری من
در گلویت خفه کن آوای دوستت دارم را
خبری در راه مانده بود
ازدیروز آمده بود
مددکار تجربه های فردا
با نمدی از عقل ارسطو
و با زیرینه پوشی از عشق فرهاد
خبر در نوک زبانش گم گشته است
آه آه
خبری در راه مانده بود
19:12 | مصطفی ملک |
10:55 | مصطفی ملک |
وآن روز که قلب زندگی ام
در میان دستان و زبانت
تکه تکه می شد
چشمانم بیشترین لذت را می بردند
و قلبم ناشیانه پر پر میشد
برای اولین بار بود گویی
تو در من بودی
در قلبی که ویرانه ای بیش نبود
باز هم پناهگاه عقده هایت کن
سکوت غمزده ی لبهایم را
قلبم پر از دود است
بیا پاره پاره کن
18:50 | مصطفی ملک |
و من حسرت پنجره را می نگرم
و با چشمان خسته ام
امید را نفرین می کنم
کوله بارم شرمنده ی راه
سلام پایانی بی جواب است
21:57 | مصطفی ملک |
این کوچه های پر از مردم
پر از پوچی پر از گندم
این کوچه های پر از دست
پر از گریه پر از شکست
این صندلی آهنی این بابونه ی بی بو
این شهر پر از هیاهوی قدم های بی سو
این فریاد خفه شده این سرمای پر از غربت
این خانه های ظلمانی اندوده ی ظلمت
من سر آغاز پایانی بدون برگشتم من تاریکم
من عاشقی ساده اما نویسنده ی دردهای خاموشم
من تجزیه می شوم هر دقیقه من پر از آجر جدایی ام
من نیازی به ترحم سنگ های زر اندود ندارم من خاکی ام
19:7 | مصطفی ملک |
چشم تبدار
چشمی با نقابی از خاطره
آه مادر چشم راستم در خواب می گرید
.. .. .. .. .. ..
کودکی می آید او منم
سرش مثل همیشه کمی خم بر دوش راست
چقدر می خواهم او را ببوسم !
او من است من !
غربت از دمپایی پار ه اش می چکد
شرم از نگاه مخملینه اش
دروغ زیر پاهای کوچکش جان میدهد
پا روی پایم می گذارد
سر به سرم
می توانم ببویمش
در آغوشم گم شد
.. .. .. .. ...
مادر پریشانم نیست
مادر !
رفت نیست گم شد وای مادر نیست گم شد
.. .. .. .. ..
تنم را می مالانم
قلبم را
اون در من فرو شد یا که نه؟
دمپاییش دمپاییش
یکی رو به دروازه یکی لب حوض
مادر مادر
چشم راستم بر روی حوض
می دانستم انگار می دانم
این حوض یک سرش دریاست
اه مادر!
او افتاد مرد
صورت مادر به در
نگاهش سکوی خاکی جلوی خانه را می پاید
لبانش پایبند غصه
چشمم به در
دوباره نگاهی به مادر
لبانش گل شکفته
من با شلنگ اندازیم در دل
می خوانمش مادر مادر
بر میگردد نه ؟نمرده بر میگردد نه؟
مادر سرخ از خنده می گوید که او مرده
آنطر ف همه میمیرن
غرق در خنده چو شیطان پذیرنده
.. .. .. .. ...
اه مادر تعبیر چیست؟
چشم راستم در خواب می گرید...
18:38 | مصطفی ملک |
برف زمستون آب میشه
دوباره باهار می آد
دل شیطونا کباب میشه
کوچولو ابرای شب قشنگه
صدای بارون روی بوم حلب میخنده
اگه بازم قول بدی شادی کنی
روی لبهات آره بابونه میبنده
کوچولو یه روز می آی یه روز میری
روی تاج آسمون شدی نی نی
اون روزم می آد که تو بزرگ بشی
نکنه مثل این آدما تو هم یه گرگ بشی نه نمیشی!
تو نشستی می خوای آب غوره بگیری کوچولو؟
واسه ی گنده شدن می خوای که دردونه بریزی کوچولو؟
زندگی کوچولویش قشنگتره
پر نزن به عشق گندگی همش پر از غمه
کوچولو بخند به هر چی که می گن بزرگتره
اولیش خداستو بعدشم همه
دوست دارم بچه بشم شنا کنم تو رودخوونه
یا برم توی حیاط مثل یه جوجه از لونه
بپرم تو باغچمون همونجا که شمعدونی هست
باز بشم پرنده و صدای رقص دست به دست
کوچولو می آی باهام بازی کنی؟
تو که باز داری پیشم ناز می کنی!
آخه ما گنده ها هم دل که داریم
بیا قول بدیم رو دل پا نذاریم
زندگی بازی امروز ماهاست
تو می شی خدا ومن یک دلاراست
برف تموم شد سر اومد شب خدا
کوچولو تموم نشد بازی ما
14:19 | مصطفی ملک |
